Het is de laatste dag van de week van de Eenzaamheid, maar daar was in Huize Ham weinig van te merken. De week stond in het teken van gezelligheid: Het begon met een indrukwekkend landelijk congres om de week van de Eenzaamheid af te trappen. Gevolgd door verjaardag, familie, vrienden, diner met de geliefde en dansen.
Toch ken ik eenzaamheid van heel dichtbij. School zonder vriendjes en vriendinnetjes is bar karig, en dat was t geval op zowel lagere als middelbare school. Eerste jaar studeren: vele dagen waarop ik alleen de kassajuffrouw sprak. Later werd het beter: dan was er gezelligheid, maar zijn er dwingende groepsdynamieken waardoor je je vaak alsnog niet gezien of begrepen voelt.
Kortom, ik ken eenzaamheid. Net als vele anderen. Het schijnt dat 1 op de vier (?) mensen regelmatig eenzaam is. Ouderen en jongeren het meest. Toch rust er nog een taboe op. Dat is ook niet zo gek, voor de sociale wezens die we zijn betekent dat zoiets als hardop zeggen dat je onderaan de sociale rangorde staat. Daar wil niemand zijn, toch?
Maar niets is minder waar: Of je nu middenin het leven staat met drukke baan en gezinsleven, of alleen op een flatje. Eenzaamheid is een universeel menselijk gevoel en kan iedereen raken. Die zitten echt niet allemaal onderaan de ladder.
Deze Week van de Eenzaamheid heb ik aangegrepen om mijn website te lanceren: www.eerstehulpbijeenzaamheid.nl. Er is iets aan eenzaamheid te doen, genoeg zelfs! Het begint met verbinding met jezelf, en vanuit daar stroomt de verbinding met anderen. Ik help je met in kaart brengen hoe eenzaamheid invloed heeft op je perceptie en hoe je daardoor steeds verder afdrijft van connectie. Vervolgens gaan we samen kijken hoe je dat kunt keren.